![[RSS]](http://tweakimg.net/g/if/v2/icons/rss_small.png){kind=icon}
Sun Moon Lake
Daar zijn we geweest dit weekend. Eigenlijk de eerste keer dat ik niet op de universiteit zelf slaap. Ik heb wel wel een keer buiten mijn dorm geslapen, maar dat bleef op de universiteit. Namelijk op de meiden dorms, alhoewel dat weer streng verboden is. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben in deze blogpost.
Sun Moon Lake dus.
We gingen met bus-metro-metro-trein-bus-bus (ja, 1 keer in de metro overstappen en 1 keer overstappen in de bus). De trein, de Train High Speed Rail, HSR, was het meest interessante. Deze trein kan ongeveer 300 km/u maar wij gingen met ongeveer 250 naar Taichung, leuke ervaring.
Foto van de trein.
De bus was ook wel interessant (de 1 na laatste). Er zat een man in de bus die anderhalf uur zat te roggelen en te hoesten en dergelijke. Dat is hier heel normaal, maar ik vind het ronduit smerig.
Ah ja, Sun Moon Lake. We kwamen aan op vrijdag en zochten een mooi hotel uit.
In deze kamer sliepen we dus, op de 10e verdieping (hoogste verdieping) van het hotel met een geweldig uitzicht over het meer. Helaas is het vaak in de ochtend helder en in de middag/avond soort van mistig. Dit verpest het uitzicht natuurlijk. Op vrijdag een korte hike gedaan van 3 uurtjes, daarna bij de supermarkt een flinke hoeveelheid bier gehaald en die bij het meer opgedronken.
Hier zaten we wat te drinken en te kijken naar de verlichting, die veranderde van kleur op de muziek. Ook de fonteinen ‘deden mee’ met de muziek. Zag er allemaal een beetje goedkoop uit.
Op zaterdag huurden we fietsen om rond het meer te fietsen. Dit was een tocht van ongeveer 30 kilometer maar je zit wel behoorlijk in de bergen, dus het was veel klimmen en dalen. We begonnen 10 uur ‘s ochtends en eindigde rond een uurtje of 3 ‘s middags. Volop zon heel de dag, dus lekker verbrand.
Met deze fietsen gingen we rond het meer.
En we kwamen wat tempels tegen.
En een mooi uitzichtpunt.
‘s Avonds gingen we naar de stad Taichung waar we eerst naar een grote night market zijn gegaan en vervolgens naar een discotheek. Op zondag wilden we Taichung bezoeken maar we werden pas rond een uurtje of 12 wakker. Toen een beetje rond gevraagd aan wat mensen wat er in Taichung te bezoeken was, eigenlijk niks volgens de meesten. Er wonen toch zo’n 1 miljoen mensen in de stad, maar er is niets te zien voor toeristen. Alleen wat kleine tempels, een night market en wat shopping areas. De night market hadden we al gezien dus we zijn maar naar wat shopping areas gegaan.
Hier kwamen we nog een kleine markt tegen. Je kon hier je een kip uitzoeken die er leuk uitzag en die werd dan vervolgens geslacht. Best ziek en triest. Ik krijg altijd neigingen om meteen vegetarier te worden als ik dit soort dingen zie.
Daarna maar naar terug naar de universiteit gegaan, reis verliep weer goed.
Vervolgens even op een station snel Sushi gegeten, maar daar hou ik nog steeds niet van.
Komend weekend gaan we naar Kenting waar een groot muziekfestival is. Ook zijn er wat stranden en schijnt de zon er altijd te schijnen. Verder is er van 14-18 mei een trip naar Tokyo gepland.
Oh, ik kwam er trouwens net achter dat de wasmachine ook mijn telefoon heeft gewassen en alhoewel die nu aan het drogen is, heb ik de hoop op leven in mijn telefoon opgegeven. Ik ga dus zo even een nieuwe telefoon kopen, ik denk een Nokia 3330, antiek, maar hier nog steeds te koop zo’n 10 euro.
Even voor de duidelijkheid over de foto’s in mijn fotoalbum. Ik heb ze in mappen gestopt, foto’s Taiwan 1 tot en met Taiwan 6 is al bekend en zijn niet nieuw, Taiwan 7 heeft nieuwe foto’s van een verjaardag/etentje. De foto’s uit deze blog staan in map 8. De volgende foto’s komen in map 9 en ga zo maar door
Sun Moon Lake dus.
We gingen met bus-metro-metro-trein-bus-bus (ja, 1 keer in de metro overstappen en 1 keer overstappen in de bus). De trein, de Train High Speed Rail, HSR, was het meest interessante. Deze trein kan ongeveer 300 km/u maar wij gingen met ongeveer 250 naar Taichung, leuke ervaring.
Foto van de trein.
De bus was ook wel interessant (de 1 na laatste). Er zat een man in de bus die anderhalf uur zat te roggelen en te hoesten en dergelijke. Dat is hier heel normaal, maar ik vind het ronduit smerig.
Ah ja, Sun Moon Lake. We kwamen aan op vrijdag en zochten een mooi hotel uit.
In deze kamer sliepen we dus, op de 10e verdieping (hoogste verdieping) van het hotel met een geweldig uitzicht over het meer. Helaas is het vaak in de ochtend helder en in de middag/avond soort van mistig. Dit verpest het uitzicht natuurlijk. Op vrijdag een korte hike gedaan van 3 uurtjes, daarna bij de supermarkt een flinke hoeveelheid bier gehaald en die bij het meer opgedronken.
Hier zaten we wat te drinken en te kijken naar de verlichting, die veranderde van kleur op de muziek. Ook de fonteinen ‘deden mee’ met de muziek. Zag er allemaal een beetje goedkoop uit.
Op zaterdag huurden we fietsen om rond het meer te fietsen. Dit was een tocht van ongeveer 30 kilometer maar je zit wel behoorlijk in de bergen, dus het was veel klimmen en dalen. We begonnen 10 uur ‘s ochtends en eindigde rond een uurtje of 3 ‘s middags. Volop zon heel de dag, dus lekker verbrand.
Met deze fietsen gingen we rond het meer.
En we kwamen wat tempels tegen.
En een mooi uitzichtpunt.
‘s Avonds gingen we naar de stad Taichung waar we eerst naar een grote night market zijn gegaan en vervolgens naar een discotheek. Op zondag wilden we Taichung bezoeken maar we werden pas rond een uurtje of 12 wakker. Toen een beetje rond gevraagd aan wat mensen wat er in Taichung te bezoeken was, eigenlijk niks volgens de meesten. Er wonen toch zo’n 1 miljoen mensen in de stad, maar er is niets te zien voor toeristen. Alleen wat kleine tempels, een night market en wat shopping areas. De night market hadden we al gezien dus we zijn maar naar wat shopping areas gegaan.
Hier kwamen we nog een kleine markt tegen. Je kon hier je een kip uitzoeken die er leuk uitzag en die werd dan vervolgens geslacht. Best ziek en triest. Ik krijg altijd neigingen om meteen vegetarier te worden als ik dit soort dingen zie.
Daarna maar naar terug naar de universiteit gegaan, reis verliep weer goed.
Vervolgens even op een station snel Sushi gegeten, maar daar hou ik nog steeds niet van.Komend weekend gaan we naar Kenting waar een groot muziekfestival is. Ook zijn er wat stranden en schijnt de zon er altijd te schijnen. Verder is er van 14-18 mei een trip naar Tokyo gepland.
Oh, ik kwam er trouwens net achter dat de wasmachine ook mijn telefoon heeft gewassen en alhoewel die nu aan het drogen is, heb ik de hoop op leven in mijn telefoon opgegeven. Ik ga dus zo even een nieuwe telefoon kopen, ik denk een Nokia 3330, antiek, maar hier nog steeds te koop zo’n 10 euro.
Even voor de duidelijkheid over de foto’s in mijn fotoalbum. Ik heb ze in mappen gestopt, foto’s Taiwan 1 tot en met Taiwan 6 is al bekend en zijn niet nieuw, Taiwan 7 heeft nieuwe foto’s van een verjaardag/etentje. De foto’s uit deze blog staan in map 8. De volgende foto’s komen in map 9 en ga zo maar door
Taiwanese en Noorse drugs
Naar aanleiding van deze titel moet je niet meteen denken dat ik een grote drugsgebruiker ben. Ja, ik heb wel eens met wat Middelbare School vrienden een blowtje geprobeerd maar dat was eigenlijk te weinig om high te worden. Toch, dat soort dingen moet je eens geprobeerd hebben, gewoon om het te weten. En nu zit ik hier dus in Taiwan en dan moet je toch eens de Taiwanese drugs hebben geprobeerd, betel nuts. Daarnaast, we zitten hier met mensen van veel verschillende nationaliteiten en zo heeft onze Noorse vriend Espen wat drugs mee gesmokkeld vanuit Noorwegen. Nuja, ik noem het drugs, maar eigenlijk valt het allemaal wel mee, in een aantal landen is het zelfs legaal.
Taiwese drugs, betel nuts
Dit zijn dus soort van noten waar je op kan kauwen.
Dit zijn betel nuts. Als je op deze noten kauwt komt er een soort rood sap uit. Je mond wordt volledig rood van binnen alsof je aan het bloeden bent. Als je er een tijdje op gekauwd heb spuug je het uit. Het ziet er echt heel smerig uit als je iemand ziet die betel nuts aan het eten is. Als je er een aantal neemt wordt je er dus high van. Nu goed, ik heb er wel eentje geprobeerd, maar ik vond het zo smerig dat ik hem snel weer uitspuugde. Gelukkig geen foto’s van.
Betel nuts zijn heel slecht voor je gezondheid en het verhoogt de kans op een aantal soorten kanker aanzienlijk. Eigenlijk worden betel nuts alleen gegeten door taxi chauffeurs in de nacht, zwervers en dat soort vreemde lui, het heeft een verslavende werking. Er zijn plekken buiten Taipei waar vrouwen met weinig kleren aan deze betel nuts verkopen. Ze heten betel beauties, kijk maar eens op
http://images.google.nl/i...um=1&q=betel+beauties
Noorse drugs
De Noorse drugs heet Snus. Het is eigenlijk een soort van tabakpoeder.
Dit poeder kneed je vervolgens samen tot een soort balletje en dan een rolletje. Dit rolletje stop je dan in je mond achter je bovenlip. Eigenlijk boven je bovenste tanden, daar moet je het vervolgens laten zitten voor zolang als je wilt, van 1 minuut tot een paar uur. Er zit nicotine in en het heeft een beetje hetzelfde effect als een sigaret. Alleen een sigaret rook je natuurlijk over je longen en snus rook je niet. Dit product wordt erg veel verkocht in Zweden en Noorwegen maar is verboden in de rest van de EU. Men is het er nog niet over eens of het nu echt slecht voor je is of niet, het is in ieder geval minder slecht dan een sigaret.
In Noorwegen en Zweden wordt het heel veel gebruikt door jonge mensen, dus ook door Espen. Nu kreeg hij een pakketje opgestuurd van zijn vriendin en daar zaten dus een aantal pakjes snus in. Ik moest het natuurlijk even proberen, dus wat poeder in me handen, kneden en achter me lip stoppen. Het klinkt best gestoord, ik weet het. Toen ik het verhaal hoorde over hoe je het moest gebruiken geloofde ik Espen ook eerst niet.
Wat ik ervan vond? Ik vond het wel lekker eigenlijk. Ik leek een klein beetje duizelig te worden in mijn hoofd, een beetje een licht gevoel, net alsof je na een maand niet gerookt te hebben weer een sigaret opsteekt. Oh, ik rook overigens niet, maar heb wel eens een aantal sigaretten geprobeerd
Tot zover mijn verhaal over de drugs hier, de snus beviel goed en ga ik nog maar eens proberen, misschien wat meer volgende keer. Betel nuts raad ik niet aan.
Taiwese drugs, betel nuts
Dit zijn dus soort van noten waar je op kan kauwen.
Dit zijn betel nuts. Als je op deze noten kauwt komt er een soort rood sap uit. Je mond wordt volledig rood van binnen alsof je aan het bloeden bent. Als je er een tijdje op gekauwd heb spuug je het uit. Het ziet er echt heel smerig uit als je iemand ziet die betel nuts aan het eten is. Als je er een aantal neemt wordt je er dus high van. Nu goed, ik heb er wel eentje geprobeerd, maar ik vond het zo smerig dat ik hem snel weer uitspuugde. Gelukkig geen foto’s van.
Betel nuts zijn heel slecht voor je gezondheid en het verhoogt de kans op een aantal soorten kanker aanzienlijk. Eigenlijk worden betel nuts alleen gegeten door taxi chauffeurs in de nacht, zwervers en dat soort vreemde lui, het heeft een verslavende werking. Er zijn plekken buiten Taipei waar vrouwen met weinig kleren aan deze betel nuts verkopen. Ze heten betel beauties, kijk maar eens op
http://images.google.nl/i...um=1&q=betel+beauties
Noorse drugs
De Noorse drugs heet Snus. Het is eigenlijk een soort van tabakpoeder.
Dit poeder kneed je vervolgens samen tot een soort balletje en dan een rolletje. Dit rolletje stop je dan in je mond achter je bovenlip. Eigenlijk boven je bovenste tanden, daar moet je het vervolgens laten zitten voor zolang als je wilt, van 1 minuut tot een paar uur. Er zit nicotine in en het heeft een beetje hetzelfde effect als een sigaret. Alleen een sigaret rook je natuurlijk over je longen en snus rook je niet. Dit product wordt erg veel verkocht in Zweden en Noorwegen maar is verboden in de rest van de EU. Men is het er nog niet over eens of het nu echt slecht voor je is of niet, het is in ieder geval minder slecht dan een sigaret.
In Noorwegen en Zweden wordt het heel veel gebruikt door jonge mensen, dus ook door Espen. Nu kreeg hij een pakketje opgestuurd van zijn vriendin en daar zaten dus een aantal pakjes snus in. Ik moest het natuurlijk even proberen, dus wat poeder in me handen, kneden en achter me lip stoppen. Het klinkt best gestoord, ik weet het. Toen ik het verhaal hoorde over hoe je het moest gebruiken geloofde ik Espen ook eerst niet.
Wat ik ervan vond? Ik vond het wel lekker eigenlijk. Ik leek een klein beetje duizelig te worden in mijn hoofd, een beetje een licht gevoel, net alsof je na een maand niet gerookt te hebben weer een sigaret opsteekt. Oh, ik rook overigens niet, maar heb wel eens een aantal sigaretten geprobeerd
Tot zover mijn verhaal over de drugs hier, de snus beviel goed en ga ik nog maar eens proberen, misschien wat meer volgende keer. Betel nuts raad ik niet aan.
Sporten in Taiwan
Afgelopen weekend ben ik voor het eerst gaan badmintonnen op de universiteit.In Nederland speelde ik meestal 3 of 4 keer per week, dus ik moest toch ook even kijken hoe het in Taiwan met de badminton staat. Maar daarover later in deze blogpost meer, eerst wat over hoe het algemene sporten hier werkt.
Sporten op de universiteit in het algemeen
Deze universiteit (NCCU, in Taiwan dus) heeft ongeveer 15.000 studenten, ten opzichte van ongeveer 20.000 studenten aan de Erasmus. Toch heeft deze universiteit veel meer studenten die sporten, aangezien het verplicht is. Er zijn veel basketbalvelden, een aantal tennisbanen, voetbalvelden, baseballvelden en natuurlijk een grote sporthal. En dan mag ik de fitnessruimte en het zwembad niet vergeten natuurlijk. Er zijn hier veel mogelijkheden om te sporten omdat de meeste studenten hier niet alleen studeren, maar ook leven. Net als ik slapen er heel veel studenten (ik denk ongeveer 90% van de studenten) in dormitories. Dit zijn grote gebouwen met veel kleine kamertjes waar meestal 2 mensen in slapen.
Nu goed, veel Taiwanezen willen dus ook wel een beetje sporten. De meest populaire sporten hier zijn baseball en basketbal. Toch zijn er ook wel een paar honderd mensen die willen badmintonnen. Omdat er zoveel mensen zijn die sporten, heeft elke afdeling hier een eigen sportteam. Zo heb je een Badminton Management Information Systems Team, Badminton Banking Team, Badminton Accounting Team (ja, Business Universiteit)en ga zo maar door, dit is dus met vrijwel alle sporten zo. Deze teams spelen een interne competitie tegen elkaar. Daarnaast is er nog één universiteits team wat bestaat uit de beste mensen uit de teams van de afdelingen.
Het gekke vind ik, is dat deze teams zelf voor hun trainingen moeten zorgen. Dus zelf voor shuttles bij de badminton en voor de ballen bij de basketbal. Eén iemand uit het team zelf geeft dan training aan de andere leden van het team. Dit lijkt mij dus nogal vreemd, aangezien er met wat coordinatie toch meer rendement uit wat trainers gehaald kan worden en ook uit het materiaal. En niet alleen de trainingen moeten zelf geregeld worden, ook de banen. En dus het meest bizarre in het geval van badminton, omdat er zoveel mensen zijn die willen badmintonnen, zijn er niet genoeg banen. Daarom moet je al heel vroeg opstaan als je een ochtend een baan wil. Dus zo spelen veel teams op zaterdag vanaf ongeveer 8 uur ‘s ochtends en maandag vanaf 6 uur ‘s ochtends.
Mijn badmintonervaring
Nu, vroeg opstaan is niks voor mij. Al helemaal niet op zaterdag en dus ook niet op deze zaterdag. Op vrijdag was ik uitgegaan: eerst naar een ‘all you can eat pizza place’ voor 350 NTD (¤6,50), toen een ‘all you can drink lounge bar’ voor 600 NTD (¤13,50) en toen nog een paar uurtjes naar de club ‘the Luxy’. Goed, ik was dus thuis rond een uurtje of 4. Toen 4 uurtjes slapen en dus ik kwam om 8 uur maar eens uit mijn bed.
Gelukkig ken ik dus de teamleider van het Management Information Systems team: Irene.
Op deze foto is ze de tweede van links.
Zij ging met haar team al om 8 uur de sportzaal in zodat we in ieder geval een baan hadden. Rond 9 uur kwam ik dus aan en inderdaad: de zaal stond helemaal vol. Nu ja, even inspelen met Irene en die bleek dus wel goed te zijn. Lang ingespeeld en opeens stonden er twee wat oudere studenten die ons graag wilden uitdagen. Schijnt normaal te zijn dat je dus de zaal rond gaat lopen en mensen kan uitdagen om te spelen. Goed, wij verloren dus, vooral omdat ik totaal niet kan mixen. Vervolgens wilde Irene dus wel eens zien of ik wel een beetje goed was in de singel en dus ging ze meteen op zoek naar een bekende van haar, die de beste aanwezige singelaar was. Hij bleek wel redelijk te kunnen spelen, maar na een eerste set van 21-10 gaf hij de tweede set toch al gewonnen
Verder nog een paar keer een mix gespeeld met Irene, nog wat singels en rond 1 uur de zaal verlaten zodat we wat konden gaan lunchen.
Helaas waren er niet echt veel mensen aanwezig die goed konden badmintonnen. Viel me eigenlijk een beetje tegen, maar volgens Irene komt dat dus omdat het unversiteitsteam niet aanwezig was. Zij krijgen extra training maar komen niet op zaterdag spelen. Op deze manier lijkt het er echt op dat de teams van de afdelingen niet zoveel aandacht krijgen, het gaat om het universiteitsteam dat ik helaas nog niet heb mogen ontmoeten. Sporten is trouwens geheel gratis hier, je moet dus alleen wel op tijd zijn om een baantje te reserveren (geldt ook bij de andere sporten), je moet zelf het materiaal meenemen en zelf voor een trainer zorgen. Oh ja, voor de duidelijkheid, sporten is verplicht, maar dat geldt maar voor een aantal uurtjes in de week overdag, dan gaat het verhaal van zelf materiaal meenemen en dergelijke niet op.
Sporten op de universiteit in het algemeen
Deze universiteit (NCCU, in Taiwan dus) heeft ongeveer 15.000 studenten, ten opzichte van ongeveer 20.000 studenten aan de Erasmus. Toch heeft deze universiteit veel meer studenten die sporten, aangezien het verplicht is. Er zijn veel basketbalvelden, een aantal tennisbanen, voetbalvelden, baseballvelden en natuurlijk een grote sporthal. En dan mag ik de fitnessruimte en het zwembad niet vergeten natuurlijk. Er zijn hier veel mogelijkheden om te sporten omdat de meeste studenten hier niet alleen studeren, maar ook leven. Net als ik slapen er heel veel studenten (ik denk ongeveer 90% van de studenten) in dormitories. Dit zijn grote gebouwen met veel kleine kamertjes waar meestal 2 mensen in slapen.
Nu goed, veel Taiwanezen willen dus ook wel een beetje sporten. De meest populaire sporten hier zijn baseball en basketbal. Toch zijn er ook wel een paar honderd mensen die willen badmintonnen. Omdat er zoveel mensen zijn die sporten, heeft elke afdeling hier een eigen sportteam. Zo heb je een Badminton Management Information Systems Team, Badminton Banking Team, Badminton Accounting Team (ja, Business Universiteit)en ga zo maar door, dit is dus met vrijwel alle sporten zo. Deze teams spelen een interne competitie tegen elkaar. Daarnaast is er nog één universiteits team wat bestaat uit de beste mensen uit de teams van de afdelingen.
Het gekke vind ik, is dat deze teams zelf voor hun trainingen moeten zorgen. Dus zelf voor shuttles bij de badminton en voor de ballen bij de basketbal. Eén iemand uit het team zelf geeft dan training aan de andere leden van het team. Dit lijkt mij dus nogal vreemd, aangezien er met wat coordinatie toch meer rendement uit wat trainers gehaald kan worden en ook uit het materiaal. En niet alleen de trainingen moeten zelf geregeld worden, ook de banen. En dus het meest bizarre in het geval van badminton, omdat er zoveel mensen zijn die willen badmintonnen, zijn er niet genoeg banen. Daarom moet je al heel vroeg opstaan als je een ochtend een baan wil. Dus zo spelen veel teams op zaterdag vanaf ongeveer 8 uur ‘s ochtends en maandag vanaf 6 uur ‘s ochtends.
Mijn badmintonervaring
Nu, vroeg opstaan is niks voor mij. Al helemaal niet op zaterdag en dus ook niet op deze zaterdag. Op vrijdag was ik uitgegaan: eerst naar een ‘all you can eat pizza place’ voor 350 NTD (¤6,50), toen een ‘all you can drink lounge bar’ voor 600 NTD (¤13,50) en toen nog een paar uurtjes naar de club ‘the Luxy’. Goed, ik was dus thuis rond een uurtje of 4. Toen 4 uurtjes slapen en dus ik kwam om 8 uur maar eens uit mijn bed.
Gelukkig ken ik dus de teamleider van het Management Information Systems team: Irene.
Op deze foto is ze de tweede van links. Zij ging met haar team al om 8 uur de sportzaal in zodat we in ieder geval een baan hadden. Rond 9 uur kwam ik dus aan en inderdaad: de zaal stond helemaal vol. Nu ja, even inspelen met Irene en die bleek dus wel goed te zijn. Lang ingespeeld en opeens stonden er twee wat oudere studenten die ons graag wilden uitdagen. Schijnt normaal te zijn dat je dus de zaal rond gaat lopen en mensen kan uitdagen om te spelen. Goed, wij verloren dus, vooral omdat ik totaal niet kan mixen. Vervolgens wilde Irene dus wel eens zien of ik wel een beetje goed was in de singel en dus ging ze meteen op zoek naar een bekende van haar, die de beste aanwezige singelaar was. Hij bleek wel redelijk te kunnen spelen, maar na een eerste set van 21-10 gaf hij de tweede set toch al gewonnen
Verder nog een paar keer een mix gespeeld met Irene, nog wat singels en rond 1 uur de zaal verlaten zodat we wat konden gaan lunchen.
Helaas waren er niet echt veel mensen aanwezig die goed konden badmintonnen. Viel me eigenlijk een beetje tegen, maar volgens Irene komt dat dus omdat het unversiteitsteam niet aanwezig was. Zij krijgen extra training maar komen niet op zaterdag spelen. Op deze manier lijkt het er echt op dat de teams van de afdelingen niet zoveel aandacht krijgen, het gaat om het universiteitsteam dat ik helaas nog niet heb mogen ontmoeten. Sporten is trouwens geheel gratis hier, je moet dus alleen wel op tijd zijn om een baantje te reserveren (geldt ook bij de andere sporten), je moet zelf het materiaal meenemen en zelf voor een trainer zorgen. Oh ja, voor de duidelijkheid, sporten is verplicht, maar dat geldt maar voor een aantal uurtjes in de week overdag, dan gaat het verhaal van zelf materiaal meenemen en dergelijke niet op.
Hoe leer je Mandarijn?
Voor de mensen die niet weten wat Mandarijn is, het is het meest voorkomende ‘dialect’ wat mensen in China en Taiwan spreken, ook wel gewoon ‘Chinees’ genoemd.
Dat is een goede vraag. Je begint met het proberen van de verschillende klanken te zeggen/zingen. Mandarijns verstaan is heel lastig. Het lijken verschillende klanken te zijn en ik werd er in het begin niet echt wijs uit. Sterker nog, er zijn 5 verschillende manieren om een ‘a’ uit te spreken. Namelijk
Ā (op dezelfde toonhoogte, lang aanhouden)
Á (spreek je uit van laag naar hoog)
Ă (je begint hoog, gaat naar laag en weer naar hoog)
À (spreek je kort uit)
Å (spreek je heel kort uit)
Hetzelfde geldt de ander klinkers, voor bijvoorbeeld de E, de I enzovoort. Maar ook medeklinkers zijn erg lastig. Voor de mensen die met Mandarijn zijn opgegroeid is er een wereld van verschil tussen Chi, Si, Chsi, Zi en nog meer klanken. Natuurlijk lijkt het op papier ook allemaal verschillend, maar als zij het uitspreken kan ik vrijwel geen verschil horen tussen Chi en Chsi .
Na dus een uurtje zingen van de verschillende letters, snap je een beetje hoe men de woorden uit kan spreken en kan je een beetje verschil opmaken tussen de verschillende woorden. Eigenlijk blijf je dit oefenen, ook in latere lessen.
Na de klanken ga je oefenen met verschillende simpele zinnetjes. Omdat ik natuurlijk geen karakters kan lezen, is er een soort taal ontwikkeld om de karakters toch uit te kunnen spreken. Dit is dus een beetje als: Taíwān, en je moet dus goed op de tekens boven de letters letten om het goed uit te kunnen spreken. Als je niet op die tekens let en je zegt gewoon Taiwan, dan begrijpen mensen je niet of je zegt een heel ander woord. Nu ja, zelfs al oefen ik een tijdje op een bepaalde zin en ik zeg in Starbucks (qĭngwèn, wŏ xĭhuān hē rèkāfēi, pardon, ik wil graag een hete koffie), dan snappen ze me niet of moet ik het vijf keer zeggen. Gelukkig kennen de mensen die bij Starbucks werken allemaal Engels, maar in de meeste winkels dus niet.
Momenteel ben ik dus bezig simpele zinnetjes te leren als: Hoe heet jij? Waar kom jij vandaan? Dat soort dingen, maar het gaat erg langzaam omdat de uitspraak erg lastig is.
Verder heb ik na de eerste week toch maar de iets minder uitgebreide Mandarin les genomen, ik hoef nu niet te leren schrijven en lezen, daar is 4 maanden les veel te kort voor. Het is beter om me volledig te richten op praten en luisteren, dat komt bovendien veel beter van pas. Ok, er zijn nog wel sommige dingen die ik moet leren schrijven, maar dat gaat dus meer over mijn eigen naam en land.
Verder ga ik binnenkort maar even een boek halen zodat ik zelf thuis nog wat kan leren (met mp3, anders kan ik niet op spraak oefenen).
Dat is een goede vraag. Je begint met het proberen van de verschillende klanken te zeggen/zingen. Mandarijns verstaan is heel lastig. Het lijken verschillende klanken te zijn en ik werd er in het begin niet echt wijs uit. Sterker nog, er zijn 5 verschillende manieren om een ‘a’ uit te spreken. Namelijk
Ā (op dezelfde toonhoogte, lang aanhouden)
Á (spreek je uit van laag naar hoog)
Ă (je begint hoog, gaat naar laag en weer naar hoog)
À (spreek je kort uit)
Å (spreek je heel kort uit)
Hetzelfde geldt de ander klinkers, voor bijvoorbeeld de E, de I enzovoort. Maar ook medeklinkers zijn erg lastig. Voor de mensen die met Mandarijn zijn opgegroeid is er een wereld van verschil tussen Chi, Si, Chsi, Zi en nog meer klanken. Natuurlijk lijkt het op papier ook allemaal verschillend, maar als zij het uitspreken kan ik vrijwel geen verschil horen tussen Chi en Chsi .
Na dus een uurtje zingen van de verschillende letters, snap je een beetje hoe men de woorden uit kan spreken en kan je een beetje verschil opmaken tussen de verschillende woorden. Eigenlijk blijf je dit oefenen, ook in latere lessen.
Na de klanken ga je oefenen met verschillende simpele zinnetjes. Omdat ik natuurlijk geen karakters kan lezen, is er een soort taal ontwikkeld om de karakters toch uit te kunnen spreken. Dit is dus een beetje als: Taíwān, en je moet dus goed op de tekens boven de letters letten om het goed uit te kunnen spreken. Als je niet op die tekens let en je zegt gewoon Taiwan, dan begrijpen mensen je niet of je zegt een heel ander woord. Nu ja, zelfs al oefen ik een tijdje op een bepaalde zin en ik zeg in Starbucks (qĭngwèn, wŏ xĭhuān hē rèkāfēi, pardon, ik wil graag een hete koffie), dan snappen ze me niet of moet ik het vijf keer zeggen. Gelukkig kennen de mensen die bij Starbucks werken allemaal Engels, maar in de meeste winkels dus niet.
Momenteel ben ik dus bezig simpele zinnetjes te leren als: Hoe heet jij? Waar kom jij vandaan? Dat soort dingen, maar het gaat erg langzaam omdat de uitspraak erg lastig is.
Verder heb ik na de eerste week toch maar de iets minder uitgebreide Mandarin les genomen, ik hoef nu niet te leren schrijven en lezen, daar is 4 maanden les veel te kort voor. Het is beter om me volledig te richten op praten en luisteren, dat komt bovendien veel beter van pas. Ok, er zijn nog wel sommige dingen die ik moet leren schrijven, maar dat gaat dus meer over mijn eigen naam en land.
Verder ga ik binnenkort maar even een boek halen zodat ik zelf thuis nog wat kan leren (met mp3, anders kan ik niet op spraak oefenen).
Universiteiten, wat uitleg
Universiteiten in het algemeen
Eerst even over opleidingen in het algemeen. In Europa ligt het qua universiteiten ongeveer zo:
Bachelor Universiteit (3 of 4 jaar)
Master Universiteit (1 of 2 jaar)
PHD (verschilt per universiteit, meestal 2-5 jaar intensief onderzoek doen en vakken volgen/geven)
Ook kan je, tijdens je werk meestal (universiteiten willen meestal minimaal 2 jaar werkervaring) een MBA doen, Master of Business Administration. Geldt dus alleen voor business.
Op de universiteit hier in Taipei werkt het ongeveer hetzelfde.
Undergraduate (3 of 4 jaar)
Graduate (2 jaar)
IMBA (International Master of Business Administration)
EMBA (Executive Master of Business Administration)
Waarbij IMBA weer voor mensen met werkervaring is, EMBA alleen voor managers die redelijk ‘hoog’ in het bedrijfsleven werken.
Ik ben hier dus een exchange student en mag Undergraduate (alleen dat telt niet als studiepunten), Graduate en IMBA vakken volgen. IMBA vakken zijn vaak wat makkelijker, wat meer op de praktijk gericht en met mensen uit het bedrijfsleven.
Mijn vakken
Na de eerste week was het nog mogelijk om van vakken te switchen en dat was maar goed ook. ‘Fixed Income Securities and Derivatives’ bleek nogal wat overlapping te hebben met ‘Financial Innovation’ dus daarom heb ik de eerste maar laten vallen. Bovendien bleek ‘Financial Management’ veel te makkelijk te zijn dus die heb ik ook laten vallen. In plaats hiervan zijn ‘Case Studies in Entrepeneurship and Finance’ en ‘Venture Capital’ gekomen. Hieronder mijn nieuwe schema:
Monday
Tuesday
15.10-18.00 Mandarin special course for beginners
19.10-22.30 Venture Capital
Wednesday
09.10-12.00 Case Studies in Entrepeneurship and Finance
14.10-17.00 Financial Innovation
Thursday
9.10-12.00 Behavioral Finance
15.10-18.00 Mandarin special course for beginners
Friday
Saturday
Sunday
Ik ben erg tevreden over het schema zo, alleen op dinsdag/woensdag/donderdag college. Bovendien zijn de vakken allemaal redelijk nieuw voor mij, intensief en leuk. Sterker nog, Mandarin is het lastigst.
Hier zie je trouwens een foto van een klaslokaal van IMBA. Omdat deze vakken dus vooral zijn voor mensen die al werken en niet voor studenten, zijn de klaslokalen wat mooier ingericht. Ik voel me altijd vereerd als ik les krijg in zo’n lokaal. Lokale studenten hebben dan ook geen toegang tot deze ruimtes. Er zijn ook veel studieruimtes die zeer luxe zijn ingericht, ook niet bedoeld voor lokale studenten, maar als exchange student heb je hier speciale rechten
.
//Edit: lay-out wat aangepast
Eerst even over opleidingen in het algemeen. In Europa ligt het qua universiteiten ongeveer zo:
Bachelor Universiteit (3 of 4 jaar)
Master Universiteit (1 of 2 jaar)
PHD (verschilt per universiteit, meestal 2-5 jaar intensief onderzoek doen en vakken volgen/geven)
Ook kan je, tijdens je werk meestal (universiteiten willen meestal minimaal 2 jaar werkervaring) een MBA doen, Master of Business Administration. Geldt dus alleen voor business.
Op de universiteit hier in Taipei werkt het ongeveer hetzelfde.
Undergraduate (3 of 4 jaar)
Graduate (2 jaar)
IMBA (International Master of Business Administration)
EMBA (Executive Master of Business Administration)
Waarbij IMBA weer voor mensen met werkervaring is, EMBA alleen voor managers die redelijk ‘hoog’ in het bedrijfsleven werken.
Ik ben hier dus een exchange student en mag Undergraduate (alleen dat telt niet als studiepunten), Graduate en IMBA vakken volgen. IMBA vakken zijn vaak wat makkelijker, wat meer op de praktijk gericht en met mensen uit het bedrijfsleven.
Mijn vakken
Na de eerste week was het nog mogelijk om van vakken te switchen en dat was maar goed ook. ‘Fixed Income Securities and Derivatives’ bleek nogal wat overlapping te hebben met ‘Financial Innovation’ dus daarom heb ik de eerste maar laten vallen. Bovendien bleek ‘Financial Management’ veel te makkelijk te zijn dus die heb ik ook laten vallen. In plaats hiervan zijn ‘Case Studies in Entrepeneurship and Finance’ en ‘Venture Capital’ gekomen. Hieronder mijn nieuwe schema:
Monday
Tuesday
15.10-18.00 Mandarin special course for beginners
19.10-22.30 Venture Capital
Wednesday
09.10-12.00 Case Studies in Entrepeneurship and Finance
14.10-17.00 Financial Innovation
Thursday
9.10-12.00 Behavioral Finance
15.10-18.00 Mandarin special course for beginners
Friday
Saturday
Sunday
Ik ben erg tevreden over het schema zo, alleen op dinsdag/woensdag/donderdag college. Bovendien zijn de vakken allemaal redelijk nieuw voor mij, intensief en leuk. Sterker nog, Mandarin is het lastigst.
Hier zie je trouwens een foto van een klaslokaal van IMBA. Omdat deze vakken dus vooral zijn voor mensen die al werken en niet voor studenten, zijn de klaslokalen wat mooier ingericht. Ik voel me altijd vereerd als ik les krijg in zo’n lokaal. Lokale studenten hebben dan ook geen toegang tot deze ruimtes. Er zijn ook veel studieruimtes die zeer luxe zijn ingericht, ook niet bedoeld voor lokale studenten, maar als exchange student heb je hier speciale rechten
.//Edit: lay-out wat aangepast