Erwin schrijft een blog

Bali algemeen

In Bali wonen ongeveer 3 miljoen mensen, 93% volgt het Balinese Hindoeisme. De andere 7% volgt de Islam. Deze religies kunnen het niet helemaal goed met elkaar vinden, in 2002 waren er bijvoorbeeld bomaanslagen in een aantal discotheken waarbij ongeveer 200 mensen overleden.

De grootste bron van inkomsten is toerisme, in 2008 kwamen er ongeveer 2 miljoen toeristen, een recordaantal. Het aantal toeristen verschilt nogal per jaar, na 2002 halveerde het aantal toeristen en ook na 2005 nam het aantal toeristen sterk af.

De hoofdstad is Denpasar, de taal in Bali is ofwel Balinees, of Indonesisch of een ander soort van Balinees. Allemaal onverstaanbaar voor mij, toch kunnen veel mensen ook wel een beetje Engels.
Genoeg over Bali zelf, nu mijn ervaringen.

Het strand, mijn ervaring in Bali

Bali is dus bekend vanwege het toerisme. Waarom? Bali is een surfersparadijs, je hebt er gigantische stranden met geweldige golven. Zelf kon ik niet surfen, maar na een aantal dagen proberen op Bali kon ik af en toe even op de plank blijven staan. Het blijft in ieder geval erg zwaar, dat peddelen valt behoorlijk tegen.
Als je trouwens een surfboard wilt moet je er eentje huren. Dit gaat zomaar niet, want op alles moet je hier afdingen.

Hier zie je een aantal van ons onderhandelen met iemand die surfboards verhuurt.

Hier zie je een van de golven. De golven waren trouwens ‘s ochtends het beste, dan waren er ook gigantisch veel surfers op het strand.

Het populairste strand heet Kuta Beach. Het vervelende aan dit strand is dat het weliswaar goede golven heeft, maar er zijn gigantisch veel verkopers die steeds strandmatjes, ananassen of massages willen verkopen. Zelfs als je een beetje ligt te slapen maken ze je wakker met de vraag of je een massage wil, heel vervelend.

Hier zie je een vrouw die ananassen en dergelijke probeert te verkopen.

‘s Ochtends is het dus druk in het water, halverwege de dag is het vrij rustig, maar aan het einde van de dag is het weer druk want dan komen veel mensen naar de zonsondergang kijken.

Dat zie je hier.

De eerste dagen hebben we dus vooral op het strand gelegen. We hebben er wat cocktails op, wat ananassen gegeten en geprobeerd te surfen.

We sliepen trouwens in een prima hotel. Elke ochtend konden we ontbijt kiezen, maar al snel bleek dat de banana pancake wel het beste was.

Foto van het zwembad in het hotel.

Volgens het geloof hier moet je iedere dag wat offeren aan god. Voor vrijwel elke winkel zie je zo’n bakje liggen met wat bloemen, een koekje of een sigaret.

Hier zie je een surfwinkel met zo’n bakje ervoor.

En een close up.

Afdingen in Bali

Bij alles wat je koopt moet je dus afdingen. Nu goed, ik heb persoonlijk een verschrikkelijke hekel aan afdingen, elke keer als ik iets koop heb ik het idee dat ik teveel betaal (anders verkoopt de verkoper het natuurlijk niet). Maar eigenlijk is het toch wel een goed idee realiseerde ik me later, vanwege de volgende dingen:

- Je wordt beloond voor slim te zijn/goed te kunnen onderhandelen.
- Je wordt beloond voor de markt te kennen (als je de inkoopprijs weet kan je natuurlijk beter afdingen).
- De arme mensen worden gedwongen om meer af te dingen en dat lukt hen dan ook. Als je eenmaal weinig geld hebt kan je ook weinig geld uitgeven. Dus de rijke mensen betalen meer voor eenzelfde product dan de arme mensen. Uit sociaal oogpunt een prima idee. Ik zie hier steeds dikke rijke westerlingen en ik heb er echt geen probleem mee dat zij meer betalen voor een ananas dan een arme Indonesier.

Overigens kan ik niet goed onderhandelen, ken ik de markt niet en heb ik teveel geld (voor de standaarden hier dan). Ik betaal dan dus ook steeds teveel.

Morgen een stuk over de natuur in Bali, wat ik eigenlijk veel leuker vond dan lui op het strand te liggen. We hadden trouwens nog wat andere stranden bezocht die ook een ‘surfersparadijs’ waren, maar dat vond ik allemaal niet zo heel bijzonder.

En ik schrijf dit vanuit mijn hotel in Hanoi in Vietnam, daarover volgende week meer!