Erwin schrijft een blog

Last Post:

Na vijf maanden gestudeerd, gereisd en geblogd te hebben, hier eindelijk mijn laatste post. Deze post is om een beetje samen te vatten en een aantal statistieken op een rijtje te zetten:

• Aantal vakken gevolgd: 5
• Aantal keer te laat geweest op college: 1 (ik werd te laat wakker.. niet in mijn bed..)
• Aantal colleges gemist: 1 (ik zat in Singapore op dat moment)
• Aantal boeken gelezen: 4
• Aantal keer gevlogen/aantal verschillende vliegtuigen: 14
• Geld uitgegeven aan vluchten: ongeveer 3000 euro (inclusief vlucht van Amsterdam naar Taipei en terug)
• Geld gekregen van de overheid voor deze reis (in de vorm van studiefinanciering): 1800 euro
• Aantal landen bezocht: 5
• Aantal visums in mijn paspoort gekregen: 3
• Aantal stempels in mijn paspoort gekregen: 20
• Aantal keer diarrhee gehad: 1
• Aantal keer verkouden geweest: 1
• Aantal verschillende m otels g eslapen met Tina: 7 (oeps)
• Eindcijfer voor Chinees: 9,2
• Eindcijfer voor Financial Innovation: 8,6
• Aantal aanslagen op mijn toetsenbord van mijn laptop: 891.228
• Aantal muisklikken op mijn laptop: 183.487
• Aantal miles afgelegd op mijn beeldscherm met mijn laptop: 21,75
• Aantal blogposts op Tweakers gepost: 28 (inclusief deze)
• Aantal karmapunten verdiend in de periode dat ik in Azie zat: 5.820
• Aantal foto’s genomen: 2132
• Aantal foto’s online gepost in mijn Tweakers fotoalbum: 730
Verder ben ik nu ongeveer een week thuis, vrijwel alles is hetzelfde gebleven, lijkt wel of het dorp stil heeft gestaan in de tijd. Grootste verandering die ik tot nu toe ben tegengekomen is dat de buren hun voordeur zwart hebben geverfd in plaats van blauw.

Ik wil even al mijn lezers bedanken maar vooral de mensen die altijd reageerden. Dus himlims_, A-Vu, Faust, Mark, Yotta, Miss_Stranger en de mensen die ik nog vergeten ben: bedankt!

Dus de laatste dag in Taipei. Eerst met veel pijn en moeite Tina achtergelaten en vervolgens kwam ik Arjen tegen, met hem zou ik terug reizen naar Nederland.

Dus net voor onze gate zat een electronica shop en daar kwam ik Arjen tegen. Hij stond nogal geheimzinnig te kijken naar die winkel. Wat bleek: hij zag Xzibit staan.

Wij vervolgens de winkel in gegaan en ja hoor, daar bleek Xzibit te staan, hij was een psp aan het kopen.

Wie Xzibit niet kent:

Hij is natuurlijk bekend van zijn muziek.
Maar ook van Pimp My Ride.
En hij speelt in wat films.

Hij was trouwens onderweg van Taipei naar Zweden. Overigens komt hij ook wel eens in Amsterdam haha.

Afijn, hier de foto's:

Sapa

Het laatste wat ik in Vietnam ging bezoeken is dus Sapa. Sapa ligt in het noorden van Vietnam en het gebied wordt ook wel de Alpen van Vietnam genoemd. Je hebt er hoge bergen (hoogste ongeveer 3100 meter, valt eigenlijk wel mee) en een prachtig uitzicht. Er leven ook nog een aantal minderheidsgroepen in het gebied. Omdat de natuur er dus mooi is en er een aantal minderheidsgroepen wonen, is het een behoorlijke toeristische trekpleister geworden. Bovendien is het altijd een stuk koeler dan op de andere plekken in Vietnam waardoor de lokale mensen (Vietnamezen) er vaak in het weekend naar toe gaan.

Aangezien het in de bergen ligt en ver van de kust, leven er dus ook veel muggen. Deze muggen kunnen dus malaria hebben en als je dan zo gelukkig bent dat je gestoken wordt, kan jij het ook krijgen. Malaria is toch minder prettig en je kan er aan dood gaan. Daarom neemt iedereen dus malaria pillen of iets dergelijks zodat je je er tegen kan beschermen. Afijn, ik had dat dus niet. Maaaaar:



Ik had dit geweldige tubetje gekocht in een supermarktje in Hanoi. Dit moest mij dus beschermen tegen de malaria muggen. Ik heb geen idee wat er op staat aangezien ik het niet kan lezen, de verkoper in deze supermarkt kon het mij ook niet vertellen want hij sprak geen Engels. Afijn, het plaatje beloofde in ieder geval dat ik niet gestoken zou worden, toch?

Als je eenmaal aangekomen bent in Lau Cai met de trein moet je nog een van de vele minibusjes nemen van ongeveer een uur. Ik wist dat het 30.000 Dong was, aangezien dat normaal is voor deze rit (is mij verteld en staat in de Lonely Planet), maar de buschauffeur rekende natuurlijk 50.000 Dong. En zo gaat dat overal in Vietnam, je wordt afgezet waar je bij staat. Dit keer wist ik het echter en weigerde ik 50.000 te betalen. Na een kleine ruzie had ik een plek voor 30.000 Dong (ongeveer 1,20 euro overigens).

Eenmaal aangekomen even gedoucht in een hotel, vervolgens een tour van 1 dag geboekt met een lokale gids. De tour begon half 10 ‘s ochtends en was rond 4 uur ‘s middags klaar, prima want ik moest nog terug met de trein.

De gids, een lokale gids, bracht ons naar twee dorpjes in de buurt van Sapa. In deze twee dorpjes woonden de the Black Hmong minority en de Zay minority.

Onze gids.

Deze minorities spreken hun eigen taal en leven vrij afgezonderd van de buitenwereld. Tenminste, dat is de bedoeling, het blijkt dat ze niet alleen van de rijstopbrengst leven, maar ook voor een groot gedeelte van de opbrengsten van wat ze verkopen aan toeristen.

Ze hebben ook hun eigen kleding stijl, jong meisje op deze foto.

En dat leverde aardige foto’s op, deze van een oude vrouw.

Aangezien ik een week geleden mijn schoenen had weggegooid (ik had ze omgeruild voor slippers, in Vietnam is het op schoenen niet te doen omdat het zo vies is) moest ik deze hike op mijn slippers maken. Deze slippers, nep dus, had ik gekocht in Vietnam en zag er duur uit, maar waren niet van de beste kwaliteit.

Halverwege de hike sneuvelden mijn slippers en moest ik op blote voeten verder.

Hier mijn voeten na een tijdje.

Het was op sommige plekken wel heel glad en ik belandde een aantal keer bijna in de rijstvelden. Gelukkig waren er twee vrouwen van de minorities die mij naar beneden hielpen.

En we kwamen nog wat mooie uitzichtpunten tegen.

Ik stond flink te zweten tijdens deze hike.

Wel de moeite waard.

Eenmaal in de dorpjes aangekomen leerden we nog wat meer over ze: ze leefden vooral van de rijstopbrengsten en het toerisme. De rijst hadden we al gezien en hier kwamen we erachter wat dat toerisme inhield.

Ze probeerden ons dus alles te verkopen.

En ik kocht een hele boel, van nutteloze tassen voor een euro, tot een paar armbandjes en dergelijke. Eigenlijk alleen maar van die twee vrouwen die mijn naar beneden hadden geholpen, ik was hen wel wat verschuldigd.

Het vervelendste waren nog wel de kinderen die ons wat probeerden te verkopen.

Ik deed de tour met een aantal engelse studenten, hier zie je een aantal kinderen die wat probeerden te verkopen aan haar. Geweldige foto.

Dus nog even naar een ander dorpje gelopen en met de jeep terug gegaan. In Sapa nieuwe schoenen gekocht, neppe poema schoenen voor ongeveer 10 euro lol.

‘s Avonds weer terug met de nachttrein. Toen nog 1 nacht in Taipei gebleven en terug gevlogen naar Nederland, morgen een stukje over de terugreis en over welke bekendheid we tegenkwamen op het vliegveld in Taipei.

Vandaag een stuk over wat ik in Hue en Hoi An heb gezien en meegemaakt. Hue en Hoi An liggen in het midden van Vietnam en zoals ik vorige keer al schreef, ik ben daar naar toe gegaan vanaf Hanoi (hoofdstad van Vietnam) met een nachtbus, deze rit duurde ongeveer 14 uur, maar ik heb prima geslapen.

Overigens is dit dus net na Halong Bay, waar ik lichtjes verbrand was, zie de volgende twee foto’s, vooral de eerste is mooi, verbrand op het dek, je ziet precies hoe het draadje van mijn ipod lag:




Hué
In Hue is veel gevochten tijdens de Vietnam oorlog, het ligt ongeveer in het midden van Vietnam en is daarmee een soort stadje in ‘between’ noord en zuid.

Ik werd vanaf de bus opgehaald door Hai, een Vietnamees die voor 3 dagen mijn persoonlijke gids zou zijn. Ik zou hem daar een flink bedrag voor geven spraken we op de eerste dag, maar dan zou hij mij 3 dagen vanaf ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds gidsen en mijn busticket en treintickets regelen voor de dagen na Hue en Hoi An.

We gingen eerst naar mijn hotel, voor US$30 per nacht heb je dus zo’n kamer.

Eerst gingen Hai en ik naar een pagoda (tenminste, ik schrijf dit een paar dagen later en kan me niet precies meer herinneren wat het was).

Waar je een mooi uitzicht hebt op de rivier die het noorden en zuiden van Hue scheidt: the parfume river.

Daarna gingen we naar the Citadel.

Waar ook een monument stond.

We gingen met de scooter weer verder, nu naar een aantal tombes waar de oude keizers begraven werden. We kwamen onderweg nog langs een kerk.

Emperor Tu Duc, hier lag hij dus begraven.

En hier lag Emperor Khai Dinh begraven.

En we kwamen langs een groot buddha beeld.

‘s Avonds zijn we naar een verjaardagsfeest gegaan van een vriendin van Hai. Dit feest begon al rond een uurtje of 7 maar wij kwamen om 8 uur pas aan. Het was een erg gezellig feest, allemaal Vietnamezen die volop aan het eten en drinken waren. Toen ik binnenkwam zocht ik de jarige op en gaf ik haar twee zoenen, hilariteit alom. Ze was 24 geworden en was eigenlijk zo verbaasd/geschokt over mijn binnenkomst dat ze vrijwel niks meer kon zeggen. Nouja, ik werd door iedereen uitgenodigd om naast hem te komen zitten want een westerling met blonde haren en blauwe ogen komt niet iedere dag binnen.

Iedereen was dus flink bier aan het drinken en het is dus traditie voordat je een slok van je bier neemt, je proost met iedereen om je heen. Ik werd helemaal para omdat ik steeds moest proosten met iedereen.

Nouja goed, ik had dus een paar simpele gesprekken over wie ik was, waar ik vandaan kom en blablabla. Zat ik niet echt op te wachten natuurlijk, ik zag een paar knappe meiden en wilde veel liever meer over hen te weten komen. Echter, de mannen waren dus aan het feesten, bier drinken en dergelijke, maar de vrouwen stonden in een andere kamer te koken en voor het bier te zorgen. En als er een meid kwam met wat eten en ik vroeg wat aan haar, sprak ze een paar woorden wat ik niet verstond en liep ze snel weg. Ik vroeg steeds aan de anderen waarom dat zo ging, ze barstten steeds in lachen uit en zeiden dat de meiden vonden dat ik zo knap was en dat ze daarom verlegen waren. Ik weet niet of dit echt zo was, maar ik vond het maar drama en de anderen konden het niks schelen, zolang zij maar konden eten en zuipen. Afijn, rond een uurtje of 10 waren de meeste dronken, gingen een aantal naar een karaoke bar, de rest vroeg of ik wilde blijven wat natuurlijk heel gezellig was geweest, maar de volgende dag moest ik weer vroeg op dus ik ben maar naar huis (mijn hotel) gegaan.

HIer een foto van het feest.

En hier nog een, je ziet in het midden het eten staan.

De volgende dag stond een dag naar Hoi An gepland, waar Hue vooral cultuur was met oorlogsmonumenten en tombes van oude keizers, was Hoi An een klein historisch stadje met heel veel zijde winkels en dergelijke.

Van Hue naar Hoi An is trouwens iets van 150 kilometer en aangezien we met de scooter gingen, was het ongeveer 3 uur rijden met de scooter, een flinke rit.



We kwamen wel langs wat mooie uitzichten, hier wat foto’s daarvan. Ook langs wat stranden maar na Bali had ik wel even genoeg stranden gezien. En meteen een nieuwe zonnebril gekocht, een Ray Ban, uiteraard nep. Had ik wel nodig want Hai reed op de meeste stukken met ongeveer 80 km/u en dan komen die omhoog stuivende zandkorrels en dergelijke flink hard aan.

Eenmaal in Hoi An aangekomen hadden we wel een biertje verdiend. Echter, zoals in veel plekken in Azie, krijg je lauw bier... En als er iets is wat ik smerig vind... Nu goed, als het dus lauw is krijg je er altijd een glas bij met ijs en ik heb liever ijs in mijn bier dat dan tenminste koud is dan lauw bier.

Hier dus een foto van een glas bier met ijs erin (overigens op de verjaardag waar ik eerder in deze post over schreef was dit precies hetzelfde). Toen ik ernaar vroeg aan Hai gaf hij aan dat het meestal komt omdat de mensen geen koelkast kunnen betalen en in plaats daarvan een vriezer nemen (ze hebben dus niet genoeg geld voor en een koelkast en een vriezer, dus kiezen ze maar voor een vriezer).

Daarna dus in Hoi An, het was een klein historisch stadje.

Hier zie je de beroemde japanse brug. Overigens, dit werd mij later verteld, deze foto staat ook op een briefje van 20.000 dong (ongeveer 0,80 euro)

Hier zie je dat briefje, grappig dat ik zonder dat ik het wist precies dezelfde foto heb gemaakt.

Nou goed, het was dus een historisch stadje maar na een uur had ik het wel allemaal gezien.

Het was er erg rustig en deze man moest mijn kaartje controleren voor een museum, maar lag lekker te slapen.

Dus terug weer ruim 3 uur op de scooter. Mijn kont begon behoorlijk zeer te doen en halverwege werd het helemaal mooi, er kwamen wat donkere wolken aan.

Dat zie je hier.

Zag er wel leuk uit.

Dus besloten Hai en ik wat te gaan eten, dat eten zie je hier. Het was een soort slijm met ‘shrimps’ erin. Eigenlijk hou ik niet zo van slijmerig spul en ook niet zo erg van vis, maar dit was prima te eten.

Hier een foto daarvan, het was in bananenbladeren gerold.

De regen was gestopt dus we gingen weer verder. Echter begon het even later weer te regenen dus besloten we regenpakken te kopen.

Hier zie je ons in onze geweldig hippe regenpakken. Sexyyyy.

Eenmaal aangekomen een douche genomen in het hotel en wat bier gedronken in een restaurant van een vriend van Hai, erg gezellig weer.

De dag erna vertrok ik weer terug naar Hanoi, echter, de nachtbus vertrok pas om 5 uur ‘s middags dus overdag zijn we naar tunnels gegaan waar gevochten is in de Vietnam oorlog, dit waren de Vinh Moc tunnels.

Deze rit duurde wel weer 2 uur met de scooter, maar was wel de moeite waard.

Veel van deze tunnels zijn iets groter gemaakt zodat toeristen als ik er ook in kunnen. Voor mij nog best klein, maar ze waren zelfs zo klein dat ik er niet meer doorheen zou kunnen.

Hier zie je hoe ze leefden in de tunnels.

Hier zie je een krater van een bom, overigens lag het hele gebied vol met kraters.

Van dit soort bommen dus.

Daarna terug gegaan, wat koffie gedronken en wat gegeten en toen heeft Hai me op de nachtbus gezet.

Hier zie je mijn koffie, traditionele koffie die je zo voorgeschotelt krijgt. Je moet eerst 5 minuten wachten tot je koffie klaar is en je hebt dan een soort espresso. Het mooie is dat als je een normale koffie bestelt je het zo krijgt, bestel je een ijskoffie dan krijg je er twee ijsblokken bij die je als je koffie klaar is (het is dan natuurlijk heet), in je koffie moet doen.

Ik schrijf dit stuk dus weer vanuit een slaapbus, dit keer van Hue terug naar Hanoi. Op het moment van schrijven werd er bijna gevochten in de bus tussen een aantal Vietnamezen. Ik spreek dus geen woord Vietnamees en de Vietnameze spreken hier vrijwel geen Engels. Maar wat ik ervan begrijp is dat er te weinig plekken zijn (dit schijnt meestal zo te zijn in slaapbussen) en er zijn dus een aantal mensen op de grond gaan liggen, ja.. wat moet je anders? Ik zou het in ieder geval ook doen, anders moet je wachten tot de bus van de dag erna en je weet ook nooit of er daar plek is. Nu ja, volgens de buschauffeur mocht dit niet en na een flinke woordenwisseling werd er bijna gevochten. Ik wilde graag bemiddelen, maar ik heb me er maar niet mee bemoeid.

Hierna volgt waarschijnlijk nog 1 post over Vietnam, hoe Sapa er uit ziet.

Zaterdag eerst naar het Ho Chi Minh mausoleum gegaan. Hier ligt hij dus opgebaard. Hotel had een taxi geregeld (gelukkig!) en eenmaal aangekomen bij het mausoleum moest ik daar al snel mijn tas inleveren. Kon ik niet echt waarderen. Liep ik wat verder, moest ik ook mij camera inleveren, helemaal mooi.

Dus daarna in een rij gestaan om deze man te zien. Helaas hier geen foto’s van dus.

Hier kan je zien hoe druk het was, we liepen in een rij.

Hier zie je het gebouw waar hij opgebaard ligt.

Hier zie je een park erom heen.

En er was een museum.

En nu komt dus het leukste gedeelte. Ik liep het mausoleum/museum/park uit, haalde mijn tas en mijn camera op en vervolgens vroeg iemand of ik een scootertaxi wilde. Dit was mij al 50 keer gevraagd, maar ik wilde naar een soort kerk toe dus ik zei voor de verandering maar eens ja.

Even onderhandeld over de prijs en voor 1 euro wilde hij me wel brengen. Dus ik deed een geweldige helm op en sprong achterop de scooter.

En dan maak je het verkeer opeens op een andere manier mee. Overal door rood rijden, de hele tijd toeteren, elke minuut bijna een aanrijding hebben en ga zo maar door.

Hier zie je een foto van het verkeer.

Ik heb hier trouwens ook filmpjes van, maar helaas biedt Tweakers.net niet de mogelijkheid om filmpjes te posten (hint!) dus ik heb ze alleen maar op facebook gezet, helaas niet beschikbaar voor mijn niet vrienden van facebook.

Nu goed, deze jongen, Batu heette hij, stelde voor om te wachten bij de kerk om mij daarna naar de volgende bestemming te brengen. Vond ik prima.

Kerk niet zo interessant eigenlijk. Batu stelde voor om naar het ethnology museum te gaan. Ik houd niet zo van musea maar ik hoorde al eerder dat Hanoi vol stond met musea.

Hier zie je een foto van het museum, het was niet erg interessant en dus de enige foto die ik hier laat zien haha.

Even gaan lunchen met Batu.

Ik was als genereuze Nederlander zo vriendelijk om zijn lunch te betalen (1 euro). Vervolgens wat gepraat maar Batu sprak niet geweldig Engels, wel een aardige jongen en aardig wat gelachen met hem. Hij stelde voor om naar de markt te gaan naar aanleiding van een vraag die ik stelde.

‘Batu, waarom loopt vrijwel iedereen hier in Gucci, Dolce and Gabbanna of andere dure merken kleding?’

Batu gaf als antwoord dat het allemaal nep was (wat ik natuurlijk al vermoedde). Maar hij zei ook dat als je nep kleding van 1 euro koopt het slechte kwaliteit is, maar leg je 5 euro neer voor een blouse, dan heb je goede kwaliteit namaak. En ik moest zelf zeggen, de kwaliteit van Batu zijn kleren leek mij ook prima.

Dus we gingen naar een markt met allemaal neppe dingen.

Ze verkochten hier werkelijk alles.

Ik heb meteen gekocht: een neppe iphone (70 euro, hij is kleiner dan een iphone met minder functies, werkt ook slechter maar ik had hem al eerder gezien bij Marieke, mijn Zweedse date en hij werkte prima), neppe nike slippers (2 euro) en een neppe lonely planet Vietnam (gekopieerd, 2 euro).

Nu ik dus weet dat zoveel nep is hier... ik zag afgelopen dagen een paar vrouwen met verdacht grote tieten...

Daarna werd ik naar mijn hotel gebracht, heb ik Batu 20 euro gegeven aangezien hij mij heel de dag had rondgereden. In de avond naar ‘waterpuppets’ gegaan. Dit was een show in een soort theater. Voorin het theater was een soort bad, ook waren er een aantal muzikanten.

Dus in het bad kwamen er soort van shows met ‘waterpuppets’.

Hier zie je zo’n waterpuppet.

En hier nog een, was allemaal wel leuk om eens meegemaakt te hebben.


Halong Bay

De dag erna werd ik ‘s ochtends opgehaald vanaf mijn hotel om naar Halong Bay te gaan. Daar zou ik met een boot rondvaren en ook op deze boot slapen. Na een aantal uur rijden met een bus bleek dit dus gigantisch toeristisch te zijn. In Hanoi kwam ik op de toeristische plekken natuurlijk wel wat toeristen tegen, maar verder niet zoveel. Maar hier..

We bleken ook niet de enige te zijn die met een boot gingen rondvaren.

Het beloofde wel leuk te worden, anders zouden niet zoveel mensen die doen, toch?

We vertrokken dus in de middag, we kregen een luxe lunch op de boot. Daarna voeren we naar wat grotten.

Dit zag er leuk uit, maar ook erg toeristisch allemaal. Alsof je in Disney Land loopt.

Onze gids vertelde ons wat voor figuren er allemaal in de rotsen te zien waren. Ze zien werkelijk overal iets in, deze heette ‘the magic finger’ of iets dergelijks.. zucht..

Voor de rest zagen ze overal draken of schildpadden, je moest een rijke fantasie hebben.

Daarna verder gevaren.

Leverde mooi uitzicht op.

We gingen nog kayakken, heb ik geen foto’s van want ik wilde me camera daar natuurlijk niet meenemen. Ook gingen we zwemmen, het leukste was natuurlijk om naar het bovenste dek te gaan om vervolgens daar vanaf te springen. Hieronder een aantal foto’s van mij terwijl ik dat doe.












We kregen vervolgens weer een luxe diner. ‘s Avonds gingen we vissen naar inktvis, juist dacht ik.

We vingen eigenlijk al snel 1 inktvis, maar meer werden het er niet. Best bijzonder beest trouwens, toen hij aan de hengel hing was hij hevig inkt aan het spuiten, eenmaal in het water (bakje) niet meer, maar toch was na 5 minuten het water in het bakje zwart. Vervolgens weer ergens anders in gedaan en een foto gemaakt:



Daarna naar bed gegaan, ik sliep alleen op een kamer en had zelfs airco, sliep prima.

De volgende ochtend ontbijt gehad, op het gek gelegen want de zon scheen. Ik lag maar 1 uur op het dek maar ik ben flink verbrand in dat ene uur. Ik dacht dat ik na een week Bali wel wat kon hebben...

Daarna terug gegaan naar de haven, lunch gehad en met de bus terug naar Hanoi. Het waren leuke dagen in Halong Bay, het uitzicht was steeds mooi, de boot was prima, de mensen gezellig (leuke mensen ontmoet!) en het bier smaakte prima. Toch kan ik niet met volle overtuiging zeggen dat het geweldig was, er waren immers zoveel andere boten en zoveel toeristen (vooral backpackers overigens) dat ik toch het gevoel had alsof het een soort pretpark was.

In Hanoi aangekomen moest ik een uur wachten op de volgende bus, naar Hue. Dit is een soort historisch stadje in het midden van Vietnam, dat betekent wel 800 kilometer verder ongeveer dus het is een nachtbus. Het is in deze bus dat ik dit stuk schrijf.

Hier ziet het er nog prima uit, maar terwijl ik dit schrijf is het donker en zo druk dat er ook mensen op de grond liggen te slapen, gelukkig heb ik een prima slaapplek. Echter wel te klein voor mij, maar in ieder geval beter dan op de grond slapen.

Op weg naar Hue dus, waar ik 1 dag van plan ben te blijven, vervolgens naar Hoi An, ook 1 dag. Dan de nachtbus terug naar Hanoi waar ik van plan ben om naar Sapa te gaan.